زیر سقف آسمان

زیر سقف آسمان مقام یک جست وجوگر است.

ای دریغا نازک‌آرای تنش!

سرآغاز: دوست من از من خواست که مطلب‌اش را بنا به دلایلی حذف کنم. من از مخاطبان عزیز از این بابت عذرخواهی می‌کنم و به جای آن مطلب زیبای دوست دیگری را منتشر می‌کنم. آن‌قدر مطالب جالب در این روزها برای این عزیزان از دست رفته خوانده‌ام که دست به قلم بردن را بی‌فایده می‌دانم؛ چون نمی‌توانم چنین عالی بنویسم. به‌علاوه آنان که از نزدیک ماجرا را تجربه کرده‌اند باید بگویند. من در این روزها مدام خانم هاله سحابی را و کرامت و بزرگی‌اش را ستوده‌ام. اگر دنبال الگوهایی برای زن امروز هستیم به نظرم زنانی مثل او باید به‌عنوان الگوی زن امروز معرفی شوند؛ هر چند که امروزه چه بسیار زنان والامقام و ستودنی در میان هستند که می‌توان به آن‌ها افتخار کرد. این مطلب در جرس منتشر شده است و نشانی آن چنین است: http://www.rahesabz.net/story/38034

ای دریغا نازک‌آرای تنش

بوی خون می‌آید از پیراهنش

 تاریخ انتشار: ۱۵ خرداد ۱۳۹۰, ساعت ۶:۴۴

هاله بيا! هاله بيا! حميد احراري

خدا آنجا بود. زير سايه‌ي درختان، در تاريکي شبانگاهان، در بوي خاک نم‌خورده‌ي گورستان. آن شب، غريبانه در ابري از غبار، «تن نازک‌آراي» هاله را در گورستان گلندُوَک به خاک سپرديم. مادران، شمع‌هايي را روشن کرده و در دست گرفته بودند و غمگنانه سرودي را زير لب نجوا مي‌کردند. يکي، يکي شمع‌ها را بر خاک گذاشتند. سونيا، بسته‌هاي شمع را به من مي‌داد و من هر شمع را با شمعي ديگر روشن مي‌کردم و در پيرامون پرچمي که بر خاک نهاده بودند، مي‌چيدم. آيات سوره‌ي والعصر را بلند، بلند مي‌خواندم و زنان و مردان کم‌شماري که بر آن محفل شمع‌آجين نشسته بودند، هم‌آوايي مي‌کردند. چقدر اين آيات زيبايند: وَ الْعَصْرِ إِنَّ الْانسَانَ لَفِى خُسْرٍ إِلَّا الَّذِينَ آمَنُواْ وَ عَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ وَ تَوَاصَوْاْ بِالْحَقّ‏ِ وَ تَوَاصَوْاْ بِالصَّبرِْ «سوگند به شبانگاه [آنگه که خورشيد در باختر سر به خاک مي‌سايد]، زنهار که آدميان در کاستي و زيانند؛ مگر آنان‌که باور آرند و کردار خويش بسامان کنند و يکدگر را به بايستگي و شکيبايي فراخوانند.» گاهي صداي يا زهرا يا زهرا! بلند مي‌شد و اشک‌هاي مردان و زنان سوگوار، به آرامي بر گونه‌ها مي‌لغزيد و بر خاک مي‌ريخت. دوربين‌ها، دزدانه در ميان جمع مي‌چرخيدند. گاردهاي مسلح، به قطار، در ورودي گورستان به صف ايستاده بودند؛ سربازها، باتوم‌ها و سلاح‌ها، صف در صف. باکي نبود! خدا آنجا بود. زير سايه‌ي درختان، در تاريکي شبانگاهان، در بوي خاک نم‌خورده‌ي گورستان. خدا آنجا بود. بر ساختمان‌هاي مجاور، دختراني را ديدم که از بام، به گورستان نگاه مي‌کردند. گاهي دستانشان به سوي چشمانشان مي‌رفت. ناآشنا با آنچه مي‌ديدند، خاموش مي‌گريستند. بار ديگر، مادران صلح نجوا کردند: «يا زهرا! يا زهرا!» گويي غربت خويش را فرياد مي‌کردند. يکي فرياد زد: – «خداحافظ هاله! خداحافظ هاله!» – نامحرمان به گور رفته بودند تا زودتر خرمن مهتاب ما را در خاک کنند. جامه‌ي «عروس مهتاب» را خودم بريده بودم، آخر! کسي نبود که آن جامه‌ي نادوخته را مهيا کند. ساعتي قبل زهرا، با عجله و دوان آمد و گفت: – «آقاي احراري! کسي غسل و کفن بلد نيست. خانم‌ها نمي‌دونن که کفن را بايد چطور ببرن.» – گفتم: «شهيد غسل و کفن نداره.» – آن ديگري گفت: «آقا! شما مي‌تونين غسلش کنين. شما محرمين؟!» – گفتم: «نه! من نامحرمم …» آرزو مي‌کردم که ايکاش محرم بودم. – يک خانم ديگر آمد و گفت: «پس، شما يه کاري بکنين. به يکي ياد بدين که چيکار بکنه! شما کفن رو ببرين، ما غسلش مي‌کنيم.» – گفتم: « آخه! من صبح پدرش رو، شب دخترشو! … اي خدا! ببين و شاهد باش که بر بنده‌ي بي‌گناهت چه مي‌کنند!» * * * از درد ضربه‌هايي که زير مشت و لگد مأموران و لباس شخصي‌ها، صبح همان روز خورده بودم، نمي‌توانستم به درستي خم شوم. جاي‌جاي بدنم کبود و نفس کشيدنم، سخت شده بود. خم شدم و خودم را از ميان محاصره‌ي مأموران لباس شخصي، به سوي خاک هاله کشيدم، تا براي آخرين بار، آن فرشته‌ي صلح را با چشمان خيسم بدرقه کنم. صبح همان روز، در آشپزخانه، زماني که داشتيم نانهايي را که هاله خريده بود، مي‌بريديم، هاله مي‌گفت: – «آقا احراري! براي مأمورا، چايي بردن؟!» – يکي گفت: «اونها چايي ما رو نمي‌خورن.» – هاله گفت: «شما تعارف کنين! مگه ما با اونا دشمنيم؟!» * * * اينک هاله، در آن جامه‌ي سفيد، غريبانه و مظلومانه و در صلح و آشتي مي‌رفت. سفيدِ سفيد! مثل ابر، محو در محو، گويي ديگر همه اوست. جامه‌ي عروسي بر تن، در کنار پدر؛ شمع‌هاي عروسي بر خاک مي‌رقصيدند و من زير لب با خدا مي‌گفتم: «مي‌دانم که مي‌بيني. مي‌دانم که مي‌داني!» من دو بار در زندگي‌ام معناي مصيبت سترگ را درک کرده‌ام. يک بار در شهادت سهراب و ديگري شهادت هاله. شاعر نيستم، اما آن شب نيز با چشم گريان تا صبح شعر گفتم و اين شب، بار ديگر شعر، زبان حال آن شامگاه غريبانه بود. در لحظه‌اي که هاله را در خاک مي‌کردند، اين ابيات را سرودم و با خود نجوا کردم. با هر بيت، گُله‌گُله اشک ريختم. شانه‌هايم مي‌لرزيدند و قلبم چنان مي‌زد که گويي از سينه بيرون آمده است:

هاله بيا، هاله بيا، هاله دگر بار بيا

ناز مکن، ناز مکن، بي‌دل و دستار بيا

گر ز قفس رهيده‌اي، بال و پرت شکسته‌اي

بلبل پرشکسته‌ام! باز زگلزار بيا

بال زنان فرشتگان، مي‌برنت به آسمان،

من پي‌ات آمدم دوان: «دست نگه‌دار، بيا!»

من شکن اندر شکنم، زخمي‌ام و خسته تنم،

بال ندارم بپرم، بر سر بيمار بيا!

شمع به‌دستِ عاشقان، شعله‌کشان، رقص‌کنان

بسته درت به ناکسان، کوري اغيار بيا!

ابر تويي، ژاله تويي! کوه تويي، سينه تويي!

چشمه تويي! آب تويي! باز به جوبار بيا

هستِ همه هستي تو، گفتِ همه گفتن تو!

گر خمش از گفتنمي، بي‌دم و گفتار بيا

دل پي تو گشته رهي، خانه‌ي بي‌توست تهي

بسته در خانه اگر، از ره ديوار بيا!

ورنه بيايم پيِ تو، مي‌شکنم بر در تو

شيشه‌ي عمرم که: «بيا!» اي مه بيدار بيا!

Advertisements

7 دیدگاه»

  shagerd wrote @

چه رنجی بزرگتر از این که ملتی عاشق علی باشد و عاقبت یزید را داشته باشد
بر ایران بر این خاک خون آلود بر این مادر خونین آغوش که مرگ فرزندانش را در آغوشش می بیند این مصیبت تسلیت باد
بر شما استاد عزیزم بر شما دردمندان … تسلیت …

  shagerd wrote @

اینجا همه چیز از فاجعه گذشته است؛ نوشته‌ی فرشید آذرنیوش

http://www.rahana.org/archives/40622

  حسین آرمان wrote @

و قابیل باید که سند جنایت خویش را شبانه پنهان کند, که خود, مولود ترس است و زاینده ی ترس. و ما را هیچ تسلیتی نخواهد بود, که آنچه را به نظاره ایستاده ایم, آینه ای است نمایشگر آن نیمه ای که همواره پنهان کرده ایم.
بارها شکسته ایم آینه را و سروده ایم «دیو چو بیرون رود فرشته در آید», اما نخواسته ایم تا چشم بگشاییم و دیو مکنون در فرشته را بال و پر داده ایم, تا اوج گیرد و پرتوان بر اریکه بنشیند. و آن کند که نسل ها ست دیده ایم , می بینیم و خواهیم دید.

  Moein wrote @

نه من تسلیت نمی خواهم!

سلام عزیزانم! برای رخداد هایی به این زیبایی!چرا تسلیت؟ نه تسلیت نمی گویم و نمی خواهم! چرا باید آرام بگیرم؟ چرا باید آرام کنم؟حال که خداوند رو به ما کرده و پاداش یک عمر مجاهدت کسانی که آبروی او را حفظ کرده اند به احسن وجه داده است،ما نیز نباید آرام بگیریم و رهرو راه نیکو و سعادت آفرین ملی مذهبی ها شویم.

فرزانه بذر پور در روز سه شنبه دهم خرداد 1390 ، چند ساعت بعد از مرگ عزت و چند ساعت قبل از شهادت هاله،آخرین پیام های این پدر و دختر ملی مذهبی که اینک حتی ولی فقیه! نیز نمی تواند آنان را از هم جدا کند؛ به فرزانگی ثبت کرده است. http://www.rahesabz.net/story/37742 حال که خداوند آرزوی بزرگان ما را به این زیبایی به نحوی مضاعف اجابت کرده و برای بانویی قران پژوه، مرگی همچون مرگ دختر آخرین پیامبر ش رقم زده و پدرش را که در دنیا در فراق او می سوخت، در عقبی بلافاصله به وصال او رسانده است؛ ما نیز خدا را اجابت کنیم و خودمان را تغییر دهیم چرا که هم او فرموده :»…إنّ الله لا يغيّر مابقوم حتّي يغيّروا ما بأنفسهم … (رعد ،11)».

اگر کسانی باید آرام بگیرند،آنانی هستند که نان از دین می خورند ،ردای پیامبر بر تن کرده اند و اینچنین بی باکانه آبروی خدا را برده و به مکر او که خیر الماکرین است گرفتار شده اند.ما باید به راهی که عزت الله می خواست و به شیوه ای که او توصیه می کرد مشی کنیم. در همین مصاحبه فرازانه با هاله این مسیر ریل گزاری و روشن شده است.

1. مقاومت و استفاده بهینه از وقت و فرصت
2. احساس مسئولیت نسبت به یاران در راه
3. محکم کردن رابطه با خدا
4. غلبه بر خشم
5. طرح منطقی و بدون خشونت خواسته ها
6. تلاش برای ارتقای معرفت با غور در تاریخ،طبیعت و قران
7. انسجام حول محور ایران بدون کم اعتنایی به مذاهب و اقوام ایرانیان

انصافا هر حکومتی باید به داشتن چنین مخالفان نجیبی افتخار کرده و برخود ببالد.اف بر حاکمان ما که اینچنین نانجیب اند!بالاترین خواسته شورای فعالان ملی مذهبی ایران که رهبرش پس از این همه مجاهدت و تحمل زجر و توهین به رحمت خدا رفته و دخترش که او هم عضوی از این شورا بوده را به وصفی که می دانید محبوس و مقتول نموده و به او ملحق کرده اند؛ در روز هایی این چنین مهیب، تنها دو چیز است:

1. وَ لا تَقُولُوا لِمَنْ يُقْتَلُ في‏ سَبيلِ اللَّهِ أَمْواتٌ بَلْ أَحْياءٌ وَ لكِنْ لا تَشْعُرُونَ (بقره/154(
2. تشکيل دادگاهي عادلانه، علني و با حضور هيأت منصفه، براي رسيدگي و پيگرد عوامل و آمرين اين جنايت هولناک

  فاطمه wrote @

روزهای تلخی را می گذرانیم.می شود روزی شادی های مشترک ما را به هم پیوند دهد نه دردهای مشترک؟
تسلیت میگویم به همه ی مان به خاطر مرگ اخلاق

  س.د wrote @

سلام استاد عزیز وارجمند
باخواندن این مطلب ،فقط می توانم با اشک چشم وآهی برخاسته از عمق وجودم ، بگویم ،بنویسید روی ،سنگ قبرش با خطوطی زیبا و قشنگ، او که خوابیده، است ،در این گورستان سرد، رفتنش را ،هیچ کس باور نکرد.

پایدار وسربلند باشید.

  یوسفم آرزوست wrote @

هاله ی عزیز دلتنگ پدرنبود دل نگران وطن بود دل نگران من وتو بود.دل نگران این بود که اگر منو تو ما نشویم برسر کودکان ،زنان،وهمه ی پدران،ایران ………اونگران ازاده های در بند بود.اگر منو تو ما نشویم انها هم ما نند پدر خواهند شد .اوشهید شد.


پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: